|633|

‌‌‌‌‌آرام‌مأوا

پناهگاه فعلا امن

|633|

تو دنیایی که بی‌نظمی ازش می‌باره من آدمیم که فکر می‌کنم همه چیز باید روی نظم باشه و همه (حداقل) قوانین انسانی رو رعایت کنن. دقیقا برای همینه که خوابگاه برام خانه عذابه...از معبودم دیوانه‌وار درخواست صبر بیشتر و بیخیالی دارم

+ریحانه امروز حقیقتی رو کوبید توی صورتم که مدت‌هاست با بی‌توجهی از کنارش عبور می‌کنم. ریحانه باعث شد مجموعه‌ای از غم و ناباوری رو احساس کنم...

++امروز باکسمون رو گرفتیم. و سپس من تو موقعیتی قرار گرفتم که پارسال همین موقع به خودم قول داده بودم دَرِش قرار نگیرم

‌‌‌‌‌آرام‌مأوا ما به سان درختیم؛
گاه به خواب می رویم! به خواب می رویم به سانِ شبانی پس از شب چَرا.
اما به خواب نیز، ایستاده ایم.
ایستاده ایم،
نخواهیم افتاد..

-عبدالله پشیو